Proroctwo O

Gdy czas nastanie, przyjdzie ona,
wybranka, potomkini Om.

W jej włosach ogień będzie płonął,
na ciele łuski, skrzydeł furkot,
a w gardle skowyt,
w oczach śmierć.

Słońca dosiądzie całą sobą,
I Księżyc schwyci niby broń.


Traktat Mc Collen

Kiedy kometa zbliża sił do słońca, jej powierzchnia rozgrzewa sił, woda więc wyparowuje. Z rozpryśniętych cząsteczek powstaje warkocz komety, złożony z gazów oraz pyłów. Kometę zdobi błyszczący ogon, który nierzadko ciągnie sił w przestrzeni kosmicznej na długości wielu milionów kilometrów.

Stąd właśnie wynika nasza pewność, iż pierwszy wers proroctwa Omy należy rozumieć jako zapowiedź pojawienia sił komety.

Niedawne badania przeprowadzone w amerykańskich laboratoriach, a dotyczące komet Kohoutka i Hyakutake’a, moim skromnym zdaniem pozwalają stwierdzić, że pojawienie sił komety, o jakiej czytamy w proroctwie O, nastąpi rychło, jej zaś obecność stanie sił czymś jedynym i niepowtarzalnym, albowiem na skutek ekstremalnych zmian w orbitach, w wyniku grawitacji oraz na skutek działania gazów cieplnych Układu Słonecznego, kometa owa już nigdy więcej nie zbliży sił do Słońca.


Proroctwo OD

Dla wybranki nieśmiertelność, krew i złoto.

Skóra jej sił perli, lśni, migoce,
Wieczny Księżyc pokazuje wieczny czas.
Zaprzedana miłość wciąż ożywa w ciężkich snach.
Ale przecież jest ambicja. Namiętnością
tak obdarza jak zawiścią i zazdrością,
zemsta zdradę podpowiada złą czułością.


Przyjdzie próba, pokuszenie. Chodzi o to,
by nie ulec. To sił właśnie stanie cnotą.


Traktat Dols

W niniejszym traktacie proponujemy rozważyć tezę zakładającą przynależność wybranki do Klanu Wilczycy.

Nasza tradycja, zakorzeniona w zbiorowej świadomości, obfituje w napomknienia dotyczące rzekomej przewrotności oraz agresywności wilków, a już zwłaszcza wilczyc. Zwierzęta owe postrzegano częstokroć jako „byty z krainy mgieł”, usiłowano je nawet kojarzyć z demonem. Nie dziwi bynajmniej, iż taki grabieżca jak wilk, jedno z niewielu stworzeń umiejących mężnie stawić czoła człowiekowi, zdolne do działania zorganizowanego i skutecznego, wzbudza w nas odwieczny lęk. Wszelako w trwającym od tysiąca lat boju miedzy wilkiem a człowiekiem agresja skierowana ze strony zwierząt ku ludziom występuje nieporównanie rzadziej niż w odwrotnym przypadku. Dowodnie świadczy o tym aktualna liczebność wilczej populacji.

Mity opowiadające dzieje Romulusa i Remusa lub Gargorisa i Habisa, wskazują, że niemowlę przynależne rodzajowi człowieczemu może zostać wykarmione przez wilczycę. Indianie Ameryki dostrzegają w wilku chwalebnego przeciwnika, godnego szacunku oraz podziwu. Chiński ideogram przedstawiający wilka oznacza w znaczeniu dosłownym „dystyngowanego psa”, niewykluczone iż w związku z osobliwym wyglądem jego oczu. Wśród motywów obecnych na naczyniach, urnach, a także na ceremonialnych paterach Iberów motyw wilka spotykamy najczęściej. Prawie zawsze podkreślano przy tym piekielny charakter zwierzęcia (wielkie oczy, spiczaste uszy, napięte wargi, spomiędzy których sterczą trójkątne kły i siekacze).

Tyczące sił wilków nawiązania do wierzeń pozagrobowych występują na całym obszarze Morza Śródziemnego. W Hiszpanii przedromańskiej istniały takie obszary, na których wilka przedstawiano jako zwierzę totemiczne na monetach, dopiero później zastąpiony on został przez wilczycę rzymską. Podobnie rzecz ma sił z wilkołactwem, od dawna wchodzącym w skład naszego dziedzictwa kulturowego. Człowiek-wilk występuje w licznych przysłowiach oraz legendach, przywoływany też bywa pod wieloma nazwami, przede wszystkim w zachodniej części półwyspu.

Mając na uwadze wcześniejsze zdarzenia, spróbujemy określić punkt geograficzny, gdzie, według Om, pojawi się wybranka i gdzie klan przekaże jej swoją wiedzę. Na niniejszych stronicach wykluczę możliwość, jakoby w grę wchodziły Alpy lub Apeniny, obstając przy wersji zakładającej, iż chodzi o Rivanę w Pirenejach. Wykażę również, że – inaczej niż dotąd mniemano – wybranka w istocie rzeczy nie przynależy ani do Klanu Niedźwiedzicy, ani do Klanu Lisicy, lecz że jej domem jest dom Wilczycy.